Głoszę niewiedzę!

Spokojnie, spokojnie.

Nie uciekaj. To nie proroka wystąpienie, ni filozofa, ni moralisty wielkiego. Ot gawęda taka. Luźna. Koleżeńska.

    Lubujemy się w podziałach. Narzucone, wymyślone, naturalne. Lepiej się czujemy, umiejąc nazwać działkę, w której się znajdujemy.
Ale.

Spójrzmy na to co nas łączy. Definiuje jednocześnie. Tylko chwilę.

Dusza. Idea. Osobowość. To słowa tylko.

Indywidualność. Dobre słowo. Długie. Ciężkie w mowie.

Każda grupa się z takich składa Indywidualności.

Indywidualność szanujemy. Raczej. Puki nasza nie zapomni o waszych.

     A teraz wydzielajmy, kto ma prawo do szacunku Indywidualności. Kto jakie ma prawa? A kto ich nie ma? Gdzie granice? Ty je postaw!

Ludzie? Wszyscy? Zdrowi? Młodzi tylko? Starzy? Pełni sił umysłowych?

Człekokształtni? Szympansy tylko?

Małpy? Dorosłe małpy?

Ssaki? Z pominięciem Dziobaka?

Zwierzątka ładne? Niedziobate? Niejedzone przez nas w drodze zwyczaju? Pieski? Biedroneczki? Kotki?

Ciepłokrwiste? Lądowe?

Tylko Ty?

Czemu walka o godność konia, a nie o kury? Czemu schroniska dla psów, a nie dla świń?

Co jest człowiek? Plemnik? Zarodek? Gastrula? Płód? Noworodek? Od 18? 21 lat?

Króliki z laboratoriów! Na pasztet? Na wolność?

Przestępcy, zabijać? Niektórych? Których? Do pracy?
Kto jest ten, a kto to?

Po koleżeńsku być miało? Tylko łgałem.